Bewijsbrug
Jeremia 23:6, ‘JHWH is onze gerechtigheid’: letterlijk JHWH of een theofore koningsnaam?
De lezer krijgt een afgebakend oordeel over wat deze vraag vaststelt, wat mogelijk blijft en wat zij niet rechtvaardigt. De toets gebruikt de doorslaggevende passages uit de Tanach, de precieze christelijke premisse, de verbondscontext en de bewijslast voor toegevoegde leer.
Wat dit artikel heeft vastgesteld
Jeremia 23:6 geeft de Davidische Spruit de naam of titel ‘JHWH is onze gerechtigheid’. Jeremia 33:16 gebruikt dezelfde formule voor Jeruzalem. Die parallel maakt de naam tot zwak bewijs dat de koning letterlijk JHWH is. Zij functioneert natuurlijk als theofore verklaring dat Hasjem de bron van gerechtigheid is.
- Vastgesteld: Jeremia 23:6 verbindt ‘JHWH is onze gerechtigheid’ met de Davidische Spruit.
- Vastgesteld: Jeremia 33:16 verbindt dezelfde formule met Jeruzalem.
- Vastgesteld: een naam die JHWH bevat of over JHWH spreekt, bewijst op zichzelf geen goddelijk wezen.
- Mogelijk binnen de christelijke theologie: de koninklijke titel maakt deel uit van een bredere bewijsvoering voor een goddelijke Messias.
- Niet onderbouwd vanuit de naam alleen: ‘De Messias is letterlijk JHWH omdat Jeremia hem JHWH is onze gerechtigheid noemt.’
De vraag die nog openstaat
Blijft de bredere vraag over de vraag of de trinitarische leer met Sinaï en goddelijke eenvoud kan worden verenigd onder dezelfde broncontroles standhouden?
Waarom dit boek de volgende stap is
The Trinity vs Absolute Unity: Sinai, Divine Simplicity, and the Limits of Relational Godhood onderzoekt precies de vraag of de trinitarische leer met Sinaï en goddelijke eenvoud kan worden verenigd en behoudt dezelfde bewijslast.
Open voor het volledige onderzoek naar de vraag of de trinitarische leer met Sinaï en goddelijke eenvoud kan worden verenigd de boekpagina van ‘The Trinity vs Absolute Unity: Sinai, Divine Simplicity, and the Limits of Relational Godhood’.