Bewijsbrug
Waar schept Deuteronomium 4:2 een uitzondering ‘vervulling’ waardoor geboden verouderd mogen worden?
Een latere vervullingstheorie moet worden onderscheiden van de uitzonderingen die Mozes werkelijk in zijn regel opneemt.
Wat dit artikel heeft vastgesteld
Deuteronomium 4:2 verbiedt toe te voegen aan en weg te nemen van wat Mozes gebiedt. Latere theologie kan betogen dat sommige geboden een nieuwe verbondsfase bereikten, maar het woord ‘vervulling’ staat niet als uitzondering in Mozes’ regel.
- Vastgesteld: Deuteronomium 4:2 verbiedt toevoegen aan en wegnemen van Mozes’ geboden.
- Vastgesteld: het vers bevat geen uitzondering die ‘vervulling’ heet.
- Mogelijk als latere christelijke theologie: een claim dat vervulling de verbondsbedeling van geboden verandert.
- Niet onderbouwd door Deuteronomium 4:2 zelf: ‘vervulling’ als automatische juridische ontsnappingsclausule uit het verbod op wegnemen gebruiken.
De vraag die nog openstaat
Blijft de bredere claim standhouden wanneer religieuze claims onder tekst, context, verbond en bewijslast met dezelfde bron-eerst methode wordt onderzocht?
Waarom dit boek de volgende stap is
Dit boek breidt de lokale vraag uit naar religieuze claims onder tekst, context, verbond en bewijslast zonder de bewijslast te verlagen.
Lees The Frans Hansen Seven Gate Torah Verification System voor de volledige boekanalyse van religieuze claims onder tekst, context, verbond en bewijslast.